Kurz, gruz, stare skrzynie i zapomniane przedmioty. Z pozoru zwykły strych północnej części gotyckiego krużganka katedry w Kamieniu Pomorskim okazał się miejscem, które skrywało niezwykłe dziedzictwo wielu epok. To właśnie tam, w 2006 roku, dokonano odkrycia, które dało początek późniejszemu powołaniu Muzeum Historii Ziemi Kamieńskiej.

Jak wspomina Grzegorz Kurka, do wejścia na strych doszło za zgodą ówczesnego proboszcza księdza Dariusza Żarkowskiego. Już po chwili stało się jasne, że nie jest to zwykła przestrzeń magazynowa. Wśród zalegających przedmiotów znajdowały się liczne zabytki obejmujące szeroki przedział czasowy – od neolitu aż po czasy nowożytne.

Wśród odkryć były naczynia, piękna urna popielnicowa z okresu wpływów rzymskich, sierp krzemienny, różnego rodzaju kafle piecowe, a także cenne detale historyczne. Szczególną uwagę zwracały kafle z wizerunkiem cesarza Karola V Habsburga, renesansowe elementy wystroju oraz pochodzące z XVIII i XIX wieku fragmenty dawnego wyposażenia. Były to przedmioty stanowiące część przedwojennych zbiorów katedralnych.

Samo odkrycie było dopiero początkiem. Stryszek przez lata wymagał intensywnych porządków – zalegały tam duże ilości gruzu pochodzącego z remontu dachu krużganka wirydarza. Dopiero po uprzątnięciu przestrzeni możliwe stało się dokładne rozpoznanie i zabezpieczenie odnalezionych zabytków. Następnym krokiem była dokumentacja znalezisk oraz ich wyeksponowanie w skarbcu katedralnym, w ostatniej sali ekspozycyjnej. To właśnie wtedy narodziła się idea, która z czasem przerodziła się w realny projekt – utworzenie Muzeum Historii Ziemi Kamieńskiej.

Dziś trudno uwierzyć, że wszystko zaczęło się w zakurzonym poddaszu, pośród cegieł, starych naczyń i zapomnianych artefaktów. Jednak to właśnie takie miejsca często kryją największe tajemnice. Kamień Pomorski po raz kolejny udowodnił, że historia potrafi czekać cierpliwie – wystarczy tylko otworzyć odpowiednie drzwi.