Podczas badań archeologicznych prowadzonych na terenie dawnego klasztoru dominikanów w Kamieniu Pomorskim odkryty został niezwykle interesujący zabytek – fragment ołowianego odcisku średniowiecznej pieczęci.

Jest to jedyna pieczęć odnaleziona w trakcie dotychczasowych badań archeologicznych prowadzonych w obrębie zespołu klasztornego. Niestety, mimo wieloletnich prac wykopaliskowych, podobnych znalezisk nie udało się odnaleźć więcej, co dodatkowo podnosi rangę i wyjątkowość tego obiektu.

Zabytek zachował się fragmentarycznie, jednak jego znaczenie historyczne jest bardzo duże. Odkryty element stanowi część okrągłego odcisku pieczęci wykonanego z ołowiu, datowanego na koniec średniowiecza, czyli okres funkcjonowania dominikańskiego konwentu w Kamieniu Pomorskim. Pieczęcie tego typu służyły do uwierzytelniania dokumentów – zarówno o charakterze religijnym, jak i gospodarczym czy prawnym. Każdy ważny dokument wymagał potwierdzenia autentyczności, a pieczęć była najważniejszym znakiem takiego potwierdzenia.

Na zachowanym fragmencie czytelna jest część legendy obwodowej z napisem „SO EIT”. Zwrot ten oznacza „tak jest”, „zatwierdzone” lub „tak obowiązuje” i stanowił formułę potwierdzającą autentyczność dokumentu. W średniowiecznej kancelarii klasztornej takie sformułowanie pełniło funkcję urzędowego potwierdzenia, porównywalnego z łacińskimi formułami stosowanymi w dokumentach kościelnych i książęcych.

W bezpośrednim sąsiedztwie napisu widoczny jest zarys zwierzęcia w ruchu, interpretowanego jako lew. Przedstawienie to ma charakter heraldyczny i symboliczny. Lew był w średniowieczu jednym z najważniejszych symboli władzy, siły oraz autorytetu. Niestety pozostała część pięczęci jest słabo czytelna i wymaga dalszych studiów.

Po wykonaniu dokumentu pieczęć odciskano i mocowano do pergaminu, a następnie przechowywano w archiwum. Możliwe, że odnaleziony fragment pochodzi właśnie z takiego archiwum funkcjonującego przy kamieńskim konwencie dominikanów.

Klasztor dominikanów w Kamieniu Pomorskim był przez kilka stuleci ważnym ośrodkiem życia religijnego, intelektualnego i gospodarczego miasta. Zakonnicy prowadzili działalność duszpasterską, kaznodziejską i edukacyjną, a także utrzymywali liczne kontakty z mieszkańcami oraz władzami świeckimi i kościelnymi. Funkcjonowanie klasztoru zakończyło się w XVI wieku, w okresie przemian religijnych związanych z reformacją. Wraz z likwidacją konwentu przestała istnieć również jego kancelaria i archiwum.

Wiele zabytków związanych z działalnością klasztoru zostało utraconych. Tym większe znaczenie ma odkrycie fragmentu pieczęci, który stanowi dziś jedno z nielicznych materialnych świadectw funkcjonowania dominikanów w średniowiecznym Kamieniu Pomorskim. Niewielki fragment ołowiu zachował pamięć o dokumentach, decyzjach i wydarzeniach sprzed kilkuset lat, a zarazem przypomina o bogatej historii miejsca, które przez stulecia odgrywało istotną rolę w życiu miasta.

Odnaleziona pieczęć jest cennym i rzadkim zabytkiem, pozwalającym lepiej zrozumieć organizację życia klasztornego, system kancelaryjny oraz znaczenie Kamienia Pomorskiego w sieci ośrodków zakonnych średniowiecznego Pomorza.